Klassekampen.no
Lørdag 14. juli 2018
Eg trudde eg måtte gjera som alle andre og køyra til stranda i bil.
Fødd på ny
SYKKEL: For gamal og ung.

Ei mil vest for der eg bur, ligg ei sandstrand som eg har sykla til nesten kvar einaste sommar sidan 1972. Det var eit ganske dramatisk år, og ein uventa solskinsdag blei eg fødd på ny, spillnaken og heilt aleine, i veldige bølgjer som rulla turkisgrøne og skumkvite inn frå havgapet berre for meg.

Sidan sykla eg att og fram den same vegen år etter år, solte meg i dei same sanddynene og sumde i det same havet, om enn med badedrakt, sidan stranda aldri meir var heilt fri for folk.

Den første sykkelen var blå. Han blei skifta ut med ein raud, som fekk avløysing av ein ny blå, som seinare måtte vika for ein sølvgrå. Den fall frå einannan utpå vårparten i forfjor, og eg brukte så lenge på å velja ut den neste at det blei haust før han var i hus. Han er svart, og så fin at eg har kjøpt ein tjukk kjetting på Felleskjøpet til å låsa han med.

I fjor sommar var det berre regn. Dermed fekk valfartstradisjonen min eit avbrot på tre år. Og no i år er det så mykje arbeid på vegen at det er uforsvarleg for mjuke trafikantar å ferdast der.

Så då det smelte til med sol som aldri før, forstod eg at eg måtte gjera som alle andre og køyra til stranda i bil. Denne klamringa til ungdomstida måtte ein gong få ein ende.

Å bli gamal er inga skam. Det som er pinleg, er folk langt opp i sekstiåra som trur at dei er tjue enno. Ein skal akseptera naturens gang og godta forfallet utan protest.

Likevel orka eg ikkje tanken på å koma rein og frisk opp frå sjøen og setja meg inn i ein gloheit blikkboks. Så sykkelen trilla ut or garasjen mens bilen stod att.

På grunn av vegarbeidet måtte eg ta ein lang omveg. Der var motvind og motbakkar, og eg var ganske sliten då eg låste felleskjøpskjettingen fast til eit landskapsvernskilt på parkeringsplassen. Ikkje var det den storslegne stranda mi uti havgapet heller, berre ei lita bukt eit par kilometer nordanfor, med lågare sanddyner og flatare bølgjer.

Men det var liksom ikkje vits i å koma fram til den same staden når eg hadde sykla ei halv mil ekstra. Dessutan var det godt å få dukka seg i salt nordsjøvatn utan å måtta ta omsyn til lumske undervasstraumar. Eg merkte med ei viss undring at eg likte å finna meg til rettes i ein ny omgjevnad, utan tradisjonar, utan å venta på at stemninga frå før skulle innfinna seg.

Då eg pakka saman, var vegarbeidet slutt for dagen. I staden for å ta same veg tilbake sykla eg sørover med vinden i ryggen og havet på høgre hand. Asfalten suste vekk under gummidekka, og inne på den velkjende heimvegen glei motbakkane så lett unna at dei tjuesju gira ikkje kunne vera meir enn ein del av forklaringa. Beina og lungene var like sterke som i 1972.

Å bli fødd på ny var ikkje lenger eit gamalt minne som eg heldt andektig i live. Det var noko som hadde skjedd nettopp no. Fordi eg gav opp det som heldt meg fast, fordi eg kom til havet på sykkel og ikkje i bil, fordi mistrua til min eigen kropp måtte vika for vinden og bakkane.

s.skjold@online.no

Ikkje søtt, ikkje surt, ikkje bittert – men salt. Solveig Aareskjold skriv om det ho sjølv vil i Klassekampen kvar laurdag.

«Beina og lungene var like sterke som i 1972»

Artikkelen er oppdatert: 25. september 2018 kl. 14.22