Klassekampen.no
Lørdag 6. januar 2018
Nok til alle: Men berre nokre får servering.
Plutseleg blei det innforstått at kvinna skal teia i forsamlinga.
Bordskikk

Kan du ikkje berre setja fatet midt på bordet og la oss forsyna oss sjølve? spurde eg ein restaurantarbeidar som bukserte eit tungt lass med steik og grønsaker frå gjest til gjest.

Ho gav meg eit kaldt blikk og svarte: Nei, for det er alltid nokre menn som tek så mykje at det ikkje når rundt.

Sidan har eg hatt den største akting for dei som har det til yrke å passa på at alle får sitt. Eg er òg meir vaken for dei som flyttar halve steika over på sin tallerken bak ein kamuflasje av jovial latter. Den pinlege stemninga som oppstår, vil som regel bli nøytralisert av ei kvinne som forsikrar om at kjære vene, det er heilt i orden, eg åt rett før eg kom, fint at du har så god appetitt.

Tilsvarande situasjonar inntreffer ikkje rett sjeldan ved fordeling av taletid i offentlege diskusjonar. Ordstyraren er då i stillinga som kelner, paneldeltakarane som gjester. Dersom ein av dei tek for mykje merksemd, både kan og bør han bli avbroten, og ordet sendt vidare til ein annan.

Meir uvanleg er det at debatt-kelneren ber fatet forbi ein av gjestene, som blir sitjande med tom tallerken mens dei andre forsyner seg både to og tre gonger. Men nettopp det var det som skjedde ved eit arrangement på Kverulantkatedralen i Stavanger i haust. Det blei teke opp for P2, sendt i reprise nyttårsaftan og ligg framleis på nettet, om nokon skulle ha hug til å sjekka.

Me var fire i panelet, tre menn og ei kvinne. Emnet var transhumanisme, ordstyraren var ein mannleg journalist frå Stavanger Aftenblad. Innleiingsrunden gav inntrykk av at me alle var inviterte på same vilkår. Men då det lei litt utpå, hamna eg utanfor det gode selskap. Mens dei andre stadig fekk servert spørsmål som var retta direkte til dei, blei eg forbigått i det stille.

Det var ein urovekkjande, skamfull posisjon å vera i. Hadde det ikkje vore radiooverføring, hadde eg lagt mikrofonen frå meg og gått ned og sett meg saman med tilhøyrarane. No var eg uviss på kva verknad det ville få. Samtidig var det utoleleg å bli sitjande i panelet som ei som ikkje hadde noko ho skulle ha sagt.

Løysinga blei å smyga meg inn der eg kunne, snappa til meg ein liten matbit frå fatet mens det blei bore forbi. Så ille som det var, var det betre enn ingenting.

Det er sjølvsagt ikkje sikkert at det var fordi eg er kvinne at eg blei nekta servering. Kanskje syntest ordstyraren at mitt syn på transhumanisme var så skandaløst at han ville skåna publikum for å høyra meir om det. Kanskje var det fordi han er frå Stavanger, mens eg er frå Sandnes, som mange Stavanger-folk ber nag til fordi dei meiner at den mindre byen frivillig burde underordna seg den større.

Men han var nok berre så oppsett på å dyrka kontakten med dei andre mennene at han verken høyrde eller såg. Han var som ein liten gut med godtepose som deler ut med rund hand til dei store gutane, redd for at det kan bli farleg å vera han om han ikkje held seg inne med dei.

s.skjold@online.no

Ikkje søtt, ikkje surt, ikkje bittert – men salt. Solveig Aareskjold skriv om det ho sjølv vil i Klassekampen kvar laurdag.

«Då det lei litt utpå, hamna eg utanfor det gode selskap»

Artikkelen er oppdatert: 30. januar 2018 kl. 10.59