Lørdag 27. januar 2018
FLIR OG FORTOLKNINGAR: Johan Harstad sin satire råkar først og fremst lese- og skrivekunsten. FOTO: SIV DOLMEN
Spøk og spenning
Krim: Harstad har skrive ein like spissfindig som plump metafiksjon.

MELDING

I fjerde sesong av krimserien «Broen» er politietterforskar Saga Norén hos psykolog. I ein kort sekvens, idet Saga fortel alt ho har gjennomgått på skjermen, framstår serien som ein ærleg parodi på seg sjølv: Mora leid av ’Münchhausen by proxy’ og hamna i fengsel saman med faren. Saga fekk ansvar for systera, som tok livet av seg. Seinare blir sjefen hennar myrda av ein mordar som til gjengjeld drep seg sjølv med ein binders – som Saga kan ha lagt igjen med vilje. Kollegaen hennar hemnar seg på ein annan mordar, og blir fengsla fordi Saga seier ifrå. Så kjem mora attende og tek livet av seg på ein måte som får Saga sendt i fengsel. Der sit ho i eit år, og får eit blodutgytande hogg i halsen med ein avbroten bordtennisracket før ho slepp ut. «Ja … Då har vi ein del å jobbe med», svarar psykologen.

Dette er ikkje eigentleg del av krimplottet i «Broen», men berre karakterkrydder til ei plotlinje som dreier seg om bestialske drap og overgrep. Slik har ein forholdsvis hardkokt krim gjennom fire sesongar blitt fullstendig ihelkokt.

Johan Harstad, derimot, har funne fram til ei snerten blanding av det hard- og ihelkokte i «Ferskenen. Samlede verker». Boka består av 15 kondenserte mikrokrimromanar om privatdetektiven Ferskenen, skrive av den forgløymde, fiktive forfattaren Frode Brandeggen, i tillegg til 252 fotnotar i ulik lengd, der den aldrande tyske annotøren Bruno Aigner kommenterer, analyserer og applauderer heile greia ihel.

Fakta

ROMAN

Johan Harstad

Ferskenen

Gyldendal 2018, 240 sider

Brandeggen står bak den svært omfangsrike og utilgjengelege romanen «Konglomeratisk pust» – ein betre parodisk tittel har ikkje eg møtt sidan Ingvild Schade fann opp «Fravær i rom» i «Drammens rekordbok» (2014). Debutromanen til Brandeggen slo ikkje an, og etter nederlaget måtte han finne ein ny skrivemåte, som kunne «kombinere masseappell med kunstnerisk kadens». Inspirasjonen finn han i den franske banalismen, «en litterær bevegelse som fremholdt utelatelse, spenningspunktering og vektlegging av selvfølgeligheter som særlig verdifulle».

Dei 15 romanane om Ferskenen er difor kokte ned til eit aller minste minimum: Kvar av dei er på om lag tre til ti sider, og i dei fleste er vegen mellom forbryting og fersking så kort som mogleg. Oftast er Ferskenen tilfeldigvis på åstaden idet ugjerninga blir gjort. Ingen ineffektive intriger og utbroderte sideplot, med andre ord, men heller kortfatta replikkar og raskt oppstreka scener. Stilen kan minne litt om den krimmen som har desidert størst opplag i Norge: Tines påskekrim, trykt på 15 millionar mjølkekartongar i 2017.

Det er mange banalitetar hos Brandeggen, men nokre av dei har geniale tilsnitt: «De tilhørte kanskje hver sin side av loven, men de var også to sider av samme sak», heiter det om Ferskenens uvanlege respekt for lovbrytarane sine. I fotnotane lèt annotøren sjeldan sjansen gå frå seg til å setje slike genialitetar i relieff. Elles går mange fotnotar med på å fylle hòla i både plot, karakter- og miljøskildringar med biografisk bakgrunnsstoff eller andre kontekstualiserande opplysingar.

Annotøren har orden i sysakene og auge for ekspressive tankestrekar og snusfornuftige semikolon. Det er brotet mellom banalitetane i romanen og dei spissfindige fortolkingane som skapar spøk og spenning, og som gir boka ein eventuell kritisk-satirisk brodd. For sjølv om det er freistande å karakterisere mykje av dette som i overkant lettkjøpt og billig humor, stikk likevel Harstads harselas i nokre bestemte retningar: Ikkje så mykje mot krimlitteraturen som mot kritikarar og andre (over) ivrige lesarar, og mot den litt interne dyrkinga av det djupsindige vi driv med. Her kan ingen detalj dragast langt nok ut, som når Brandeggen brukar uttrykket «alfa og omega» og annotøren forsvinn inn i ei utlegging av den matematiske Friedmannlikninga og omegapunktet i eskatologien.

Ein kan spørje seg kor vellukka satiren er. «Ferskenen» er openbert meir i slekt med til dømes Lars Mørch Finboruds «Ozenfant, Ozenfant» (2017) enn med Johan Harstads tidlegare romanar, men dei satiriske stikka i «Ferskenen» er meir innovervende og avgrensa litterære enn hos Finborud: Dei råkar bokbransjen, men kanskje først og fremst lese- og skrivekunsten, og står ikkje så open mot tankar og trendar i samtida som Finboruds roman gjer – skjønt, her kan ein sikkert finne opningar via omvegar. Slike omvegar er det ikkje så freistande å leggje ut på etter å ha lese seg gjennom annotørens oppteikningar.

Gjennomføringa er det likevel lite å utsetje på. I mengda av vitsete fotnotar fell sjølvsagt nokre til jorda utan å ha framkalla flir, men det er absolutt nok som er tatt på kornet til at eg humrar meg vidare gjennom heile boka. Dessutan er dei 15 Ferskenen-romanane varierte nok – nokre er klassisk krim, andre har metafysiske eller mystiske tilsnitt, freudianske undertonar eller skitenrealistiske innslag – til å halde interessa oppe for både romanane og annotørens vidløftige fortolkingar av dei. Johan Harstad har skrive ein like spissfindig som plump metafiksjon.

bokmagasinet@klassekampen.no

Lørdag 21. april 2018
Tospråkleg: Vigdis Hjorth sjanglar stødig mellom det personlege og det allmenne i fire essay om store mannlege forfattarar.
Lørdag 14. april 2018
Stillfaren: Cathrine Knudsen skriv eigenarta undersøkingar om vilkåra for liv i det tekno-kapitalistiske komplekset.
Lørdag 7. april 2018
Boligdrøm: Marit Eikemos romaner skildrer behovet for til­hørighet, et sted å bo med sine nærmeste, hvis man har noen.
Lørdag 24. mars 2018
Kraft: Hvordan former vold og frykt mennesker og samfunn?
Lørdag 17. mars 2018
Skurrar: Kaj Skagen skriv rikt og ofte råkande om norsk tru og tanke, men i samtidsdiagnosen brusar han med lånte fjør.
Lørdag 10. mars 2018
Poengtert: Mary Beard manar til medvit om makt.
Lørdag 3. mars 2018
Nøysemd: Svend Brinkmann vil gjere oss til sekulære protestantar.
Lørdag 17. februar 2018
Lange linjer: Jürgen Kocka utfordrer dem som gjerne ser på ­kapitalisme som en naturtilstand.
Lørdag 10. februar 2018
Bæ: Anna Blix skriv om korleis våre ulne vennar byggjer landet.
Lørdag 3. februar 2018
I ‘Negasjonens diktere’ (2003), det korteste essayet i Rune Skarsteins stimulerende utvalg av Hans Magnus Enzensbergers essays og dikt, utroper forfatteren «Det kommunistiske manifest» til mesterverk. Ikke fordi han er kommunist, det er han aldeles...

Klassekampen benytter informasjons­kapsler (cookies) så vi kan gi deg bedre service, og for å holde styr på om du er logget inn på våre tjenester. Du kan lese mer om vår bruk av informasjons­kapsler her.

Lukk