Klassekampen.no
Fredag 1. desember 2017
KABARET-DRONNING: Banjospiller Kari Svendsen.
Vi blir ikkje gamle på Sagene.
Kabaret i Afrika

Oslo er minst to ting: Det eine Oslo er hovudstad i Noreg. Det er den raskast veksande storbyen i Europa, ein plass som blir kåra til ein av dei mest spanande plassane i verda å reise til.

Det er storting og regjering, kunstmuseum og institusjonar. Og så er det det andre Oslo. Der folk bur. Der pappa sit i FAU og du sjølv går på skule. Daglegvarebutikkar. Slaps. Oslo er jo også eit lokalsamfunn – eller kanskje fleire.

Sagenecabareten heidrar det andre Oslo. Kvar november i ni år har gjengen bak kabareten løfta fram viser frå austkanten, gamle revyinnslag om den delte byen, arbeidarsongar og nyare låtar om livet mellom husa på Sagene og områda rundt. Sjølve huset er jo god nok grunn til å gå: Sagene festivitetshus blei bygd som forsamlingslokale og opna i 1896, og Oskar Braaten opna raskt Nordre Teater i bygget. Ti år seinare blei huset kjøpt av Indremisjonen, og på folkemunne fekk bygget namnet Afrika. Seinare var det kyrkje i 50 år. Eg kjenner godt vaksne sosialistar på Sagene som er døypte og konfirmerte i dette huset. I dag er det kulturhus for bydelen vår: Ei lita perle i drakestil som gjev rom til korps, bursdagar og alt mogleg anna.

Heilt frå starten har det vore scenekunstnarar på høgt nivå som har bidrege til kabaretmoroa. Lars Klevstrand, Kari Svensen (ho med banjoen, ja), Sagene Ring og kabaretorkesteret serverer Lillebjørn Nilsen, Jolly Kramer-Johansen, Oskar Braaten, Erik Fosse, Rudolf Nilsen og fleire (det er visst flest menn på låtskrivarsida).

Tidlegare år har Andreas Diesen, vise- og revygeneral i NRK, hekta kabareten saman med små og store tankar om arbeidardikting, klasse og det gode liv. For min del kjenner eg tårene triller frå fyrste låt. Fordi det er fint. Og fordi det er viktig.

For dette treng byen vår. Oslo er meir klassedelt enn nokon sinne, ungar veks opp i fattigdom, og dei to sidene av byen snakkar ikkje nok saman. Sjølvsagt er Sagenecabareten nostalgi: Det er skikkeleg ålreit å høyre Banjo-Kari syngje «Tanta til Beate». Likevel er det vel så interessant at kabareten minner oss på kva slags historie denne byen har, og kor store forskjellane på fattig og rik er.

Då treng vi nokon som kan setje fingeren på problemet og le av dei rike (for det fortener dei jo) og samle oss andre. Når eit fullt festivitetshus stemmer i med «Seier’n følger våre faner» får eg kjensla av at jo, vi vinn til slutt. Ein plass der framme finst det ein morgondag der ungane på austkanten ikkje treng å vekse opp med ei kjensle av at dei er mindre og får mindre enn dei på vestkanten. I mellomtida får vi fylle tida med moralen i det som har blitt nasjonalsongen i bydelen vår, signert Sagene Ring: Vi blir ikke gamle på Sagene, men jaggu så har vi det godt.

jens.kihl@klassekampen.no

«Vi treng nokon som kan le av dei rike og samle oss andre»

Artikkelen er oppdatert: 29. desember 2017 kl. 11.40

Klassekampen benytter informasjons­kapsler (cookies) så vi kan gi deg bedre service, og for å holde styr på om du er logget inn på våre tjenester. Du kan lese mer om vår bruk av informasjons­kapsler her.

Lukk