Klassekampen.no
Tirsdag 3. oktober 2017
Lengten sin stad

Det er rart dette med stader å lengte til. Det finst eit sakn, eit hol, eit bølgjande vemod over det eg ikkje er del av. Sjølv om eg ikkje har vore der og altså ikkje veit kva eg lengtar etter og saknar. Det gjeld Grønland og New York og Yorkshire i England; det gjeld Surtsey eller Sibirs endelause tid. Vietnam med den flytande marknaden.

Slik kan eg fabulere. Slik kan eg lengte til det som ikkje er. Her. Som om namna kastar klangane over meg som eit varmt ullpledd. Å vere i desse klangane, dette lydbildet, i språket, kaoset og vindane, i samhandlingane, så ukjende. Vere der i ei stemning, ein vag tanke. Eg vil trekke det til meg. Lengtar, og skal forbli ein framand. Sånn er det med det. Nokre foto var det, kan hende, eller ei begeistring, eit rykte. Eit generelt kunnskapskart over verda. Kanskje eit dikt eg las.

Lengten sin ukjende stad. Ein fjern, marginal stad. Ein utpost i mi eiga tid, der lydbildet og retningane å gå seg vill i truleg skal forbli uoppdaga. Sviktande mot, vaklande vilje. Avstanden blir ikkje overvunne. Sikkert like greitt.

For der finst jo ein lengtens kjende stad. Gjer det ikkje det for dei fleste? Å komme tilbake. Sige inn i uthamna si. Feriestad eller heimstad. Stille eller støy som du kjenner. Eit fyrtårn over hamna, kaklande krykkjer. Fiskeværet Ona, i det marginale, for alle som lengtar dit til den ukjende øya som står og blenker ytst ute. For meg, på det trettande året, nært og fortruleg. Øybildets tone er skiftande med færre og færre fastbuande. Men umiskjenneleg kjend. Bildet av dei som ikkje er meir, står fast. Blikka, stemmene. Trillebagane og kjeledressane.

Å kjenne seg sjølv att, på den knastrande grusen, på utelampa som står og blenker. På fyrlysets sveipande søk etter dei som drog bort? Lydane, utbrotet til naboen: «Er du der, ja? Han er på nord i dag!» Du står der på trappa med den vrange dørlåsen og den svarte katta som smett fram frå grunnmuren. Har katta lengta etter meg? I alle fall hugsar ho lenestolen med saueskinnet. For straks ligg ho strak på lengten sin hårete stad.

Lengten sin stad, kjend eller ukjend gir ein modus av uro, ein mangeltilstand. Ei forventning, framtidsretta som håpet. Fokuseringa må finne (sin) stad. Byrjinga på ei muleg reise er i gang.

Og slik kan eg vere der i tanken, utan motstand. Ikkje ein storm eller ei mørketid kan hindre meg. Lengten sin kjende stad, som ei kroppsleg erfaring. Eg finn leia utan draft.

kirsti.thorheim@gmail.com

Artikkelen er oppdatert: 9. oktober 2017 kl. 12.25

Klassekampen benytter informasjons­kapsler (cookies) så vi kan gi deg bedre service, og for å holde styr på om du er logget inn på våre tjenester. Du kan lese mer om vår bruk av informasjons­kapsler her.

Lukk