Klassekampen.no
Lørdag 16. september 2017
Sykkel: Sjølv ein statsminister burde ha ein.
Eg skulle gjerne blitt forbisykla av Erna Solberg med hjelpemotor.
Borgarplikt

Stemmelokalet er flytta, eg må ei halv mil lengre ut i bygda for å få lagt setelen min i urna. Det er ikkje meg imot, for då får eg meg ein tur innom skulen der eg var lærarvikar som nittenåring, og førsteklassingane stod ranke og doggfriske langs pultradene og ropte god morgon, frøken!

Eit halvt hundre år seinare kjem eg syklande dit i motvind og motbakke: Ingen tvil om kva parti eg stemmer på. Ungane i skulegarden spør om det er elektrisk sykkel, eg svarer nei og høyrer at det lèt som forakt. Det har eg ingen rett til, for den elektriske sykkelen får folk ut i frisk luft som elles sit inne. Eg skulle ikkje hatt det minste imot å bli forbikøyrt av Erna Solberg med hjelpemotor.

Inntil vidare er det lita von om det. Når ho reknar opp alt det regjeringa hennar har fått til, seier ho av gode grunnar ingenting om miljø og klima, eller om avvikling av biltrafikk og vern av matjord. Berre når ho blir direkte spurd, kan ho gje frå seg nokre vage ymt, som om det er på kanten av det sømelege.

Erna Solberg er ein garantist for at ingen skal måtta gje slepp på det dei allereie har fått fatt i. Ho deler opp samfunnskaka med stø hand, alle skal få, men far først, den gamaldagse familiefaren som meiner at syklistane er uansvarlege ungar som kjem i vegen for han når han skal på arbeid.

Ingen veit betre enn han at det er viktigare å ha fossilt drivstoff enn luft å pusta i. Med munnen full av mat, i ein tone så streng at han bikkar på kanten av gråt, forkynner han at det er olja som har skapt det norske velferdssamfunnet.

Men me var ikkje fattige i 1970. Styresmaktene sette i gang det kostbare forsøksgymnaset utan oljepengar i sikte, og me som var unge, kunne velja utdanning utan tanke på kva som lønte seg best. Det som skjedde i dei neste tiåra, var snarare ei krymping av perspektivet, ein kollektiv angst for å mista den nye rikdomen.

Imens skrumpa den gamle rikdomen raskt inn, både jordbrukslandet og utmarksressursane. Ein kan få inntrykk av at det ligg til menneskenaturen å sluka alt me ser, og då har ikkje resten av naturen mykje han skulle ha sagt. Men nettopp som framtidsutsiktene er på det mørkaste, får me uventa hjelp av biologien.

For menneskekroppen toler like dårleg å køyra bil som å eta kake. Det er nesten for godt til å vera sant at bilkøane klabba seg til for alvor samtidig med at det blei allment kjent at folk har like vondt av å få for lite mosjon som av å få for mykje mat. Dei polstra stolane og bilseta bryt oss ned frå innsida på same vis som det feite og søte som me liker så godt. Sjølv ein avhalden statsminister kan ha mykje å vinna på å skaffa seg sykkel.

Eg trillar heimover i unnabakke med vinden i ryggen, i eit jordbrukslandskap som er fritt og ope enno, endå så nedkøyrt det er. Langt der framme synest eg nesten at eg skimtar noko som liknar på ein blå kjole i god fart bortover grusvegen.

s.skjold@online.no

Ikkje søtt, ikkje surt, ikkje bittert – men salt. Solveig Aareskjold skriv om det ho sjølv vil i Klassekampen kvar laurdag.

«Dei polstra stolane og bilseta bryt oss ned frå innsida»

Artikkelen er oppdatert: 9. oktober 2017 kl. 10.36

Klassekampen benytter informasjons­kapsler (cookies) så vi kan gi deg bedre service, og for å holde styr på om du er logget inn på våre tjenester. Du kan lese mer om vår bruk av informasjons­kapsler her.

Lukk