Klassekampen.no
Mandag 4. september 2017
I GATENE: Ein kan marsjere for heilt jævlige saker, så lenge ein ser lydig ut. Nynazistane i Kristiansand var av det meir sjuskete slaget, skriv Stephen Walton. Foto: Tor Erik Schrøder, NTB scanpix
Dottera mi og eg tek den vanskelege nazi-praten til søndagsfrukosten.
Sjuskete nynazistar

Siste nytt frå Distrikts-Noreg er at eg fekk besøk av dottera mi i helga. Ho bur i Stockholm, og er djupt prega. Eg reknar med at drøftingane våre ved frukostbordet søndag har allmenn interesse for det norske folk. Her følgjer eit stutt referat.

I diplomatiet heiter slike diskusjonar «wide-ranging» og «full and frank», noko som oftast tyder at krigserklæringa ligg i posten, men i dette tilfellet gjekk det fredeleg for seg:

– Korleis er stoda, da, barnet mitt?

– Nei, du veit jo korleis tilstandane er.

– Svenske? Å gud. Sender du mjølka?

– Jada, det er heilt jævlig der borte. Økonomisk vekst, éin prosent i siste kvartal i fjor, minkande arbeidsløyse, rask vekst i eksporten, 82,1 prosent av folket i arbeid, den største delen i Europa.

– Nei, steik. Er det noko du ikkje veit? Det må vere grusamt, eit samfunn lamma av asylsøkjarar og politisk korrektheit. Ikkje rart alt går til helvete. Her har vi nazistar i gatene, Frp i integreringsdepartementet, og etter fire år med Erna og co. har vi underskot på handelsbalansen. 756 millionar spenn i juni.

– Der ser du, far, det er alltid kjekt å kome heimatt. Men berre tenk på at utan Frp i integreringsdepartementet, så hadde de hatt enda fleire nazistar i gatene.

– Det er jo det dei seier, ja. Men det var jo fint i går.

– Å du, det var jo det.

– Det er lenge sidan eg var i Kristiansand. Eg budde der i åttiåra, du kunne lett ha vore unnfanga der. men det slapp du. Fæl plass, kjedeleg, botskristendomen sat i veggene. Klassesamfunn. Eg såg «Mississippi Burning» der med mor di, kinosalen jubla da dei fakka negeren.

– Herregud, du kan ikkje seie det!

– Nei, sjølvsagt seier eg ikkje det, men i filmen er han jo neger, det er nettopp poenget. Ikkje svart. Ikkje afroamerikanar, neger. Dei ropte hurra da KKK fakka han. Ei oppleving eg seint skal gløyme.

– Men no såg det fint ut der, flott kulturhus.

– Ja, og kven skulle ha trudd at dei fekk 5000 til å gå i Pride-tog der?

– Gatene var jo stinne av folk.

– Dei var det. Eg hadde håpa på iallfall eit par bibelbashers eller nazigutar, men niks. Alle var med, liksom. Politiet såg litt sure ut, da.

– Men det var jo fordi dei ikkje fekk lov til å gå i uniform i toget. Politimeisteren fann ut at toget var politisk fordi nazistane kunne bli fornærma.

– «Den Gud har gitt ei kølle, har han også gitt forstand».

– Kva sa du no, far? Det er elles ein svært tvilsam påstand, spør du meg.

– Bjørneboe. Han skreiv det ein plass. Han var frå Kristiansand. Rømde. Kor er Bjørneboe når vi treng han? Daud. Daud som ei sild.

– Apropos sild …

– Ja, versågod. Det Bjørneboe hata framfor alt, var dei lydige.

– Hm. Det er det som er så fælt med nazigutane.

– Kva meiner du, skatt? Kaffi?

– Ja takk. Dei ser så lydige ut, desse NMR-folka. Iallfall dei svenske. Den gjengen som marsjerte i Kristiansand var faktisk litt meir sjuskete.

– Haha, men dei var jo stort sett svenske dei også!

– Sa ikkje du at eksporten aukar, da? Dei hadde jo reist langt, stakkarane. Men uansett..

– Dei kvite skjortene, og slipset innanfor skjorta. Plis. Det er heilt sjukt. Vasskjemma hår.

– Du kan marsjere for heilt jævlige saker, berre du ser lydig nok ut.

– Men eg trur problemet er at dei er jo lydige, da må dei berre ta det ut på ein annan måte. Ein skal ikkje døme folk etter utsjånaden. Eller kanskje vi skal det. Vi har trass alt brukt fire år på å la vere å snakke om utsjånaden til statsministeren.

– Far, no må du ta deg saman her.

– Heilt klart. Men Listhaug. Dysfunksjonelt tilpassingsdyktig, og det har sett seg i ansiktet. Det har stivna. Demagogiens og kommunikasjonsbransjens sanne ansikt. Ei maske. Du veit jo kva demonstrantar av alle slag blir kalla i meksikanske aviser?

– «Los inconformes». Nettopp. Det er ein direkte invitasjon til å demonstrere.

– Det kan du seie. Men, veit du. Det nyttar. Vi burde eigentleg ha takka nazistane for at det gjekk 5000 i Pride-toget i Kristiansand. Dei gjorde ein kjempejobb med å fylle gatene med vanleg fornuftige, greie, glade folk. For tretti år sidan hadde dei spytta på eit homotog der.

– Folk er jo stort sett greie, da. Til og med i Kristiansand.

– Det nyttar å røyste, det går an å flytte på meiningar, det kan bli betre. Det begynner å bli så ille no at det ikkje er lov å sitje på gjerdet, slite sofaen, og kose seg med tanken om at dei er like jævlige alle saman. Sånt går ikkje lenger.

– Sjå kor fint det er her, far. Eg trur ikkje vi kjem til å sentralisere og privatisere alt dette vekk, trur du det? Sende velferdsstaten og arbeidarrettane tilbake til førkrigstida, og flyktningane tilbake til helvete?

– Ikkje faen. Kor er appelsinen min?

stephen.j.walton@usn.no

Feministane Bodil Stenseth, Wencke Mühleisen, Asta Beate Håland, Stephen Walton og Kristina Leganger Iversen skriv i Klassekampen måndagar.

Artikkelen er oppdatert: 17. september 2017 kl. 11.01

Klassekampen benytter informasjons­kapsler (cookies) så vi kan gi deg bedre service, og for å holde styr på om du er logget inn på våre tjenester. Du kan lese mer om vår bruk av informasjons­kapsler her.

Lukk