Klassekampen.no
Lørdag 5. august 2017
Altfor menneskeleg: Jesus er selvsentrert og desorientert.
Hoprestar snakkar mindre om synd og soning enn hannprestar.
Vegen og livet

Iblant blir eg oppmoda om å gje kristendomen ein sjanse til. Det gjer eg like pliktskuldig som når eg ser innom gamle slektningar som alltid kranglar og klagar. Eg dreg pusten djupt og skrir til verket med den alle største velvilje. Etterpå seier eg til meg sjølv at så var i alle fall dét gjort.

Men det hender òg at det er kristendomen som kjem meg i møte og eg som får prøva på nytt. Trass i alt er det mykje som har endra seg sidan eg gjekk til konfirmasjonsførebuing hos ein prest med så omfattande personlege problem at alle som hadde med han å gjera, burde hatt krav på omsorgsløn.

Den eksalterte kverninga om synd og frelse og den strenge Gud fader som er snill når ein berre tek han på den rette måten, har dabba av etter at kvinnene fekk koma opp på preikestolen. Dei snakkar mindre om at Jesus døydde for å kjøpa oss fri for syndene våre, og meir om at liding er ein uunngåeleg del av livet. Trøyst og varme har kome i staden for anger og bot. Gud har blitt eit symbol på det som ikkje er til å forstå.

Mens eg bakte brød sist onsdag, snakka presten Elisabeth Thorsen så livsklokt i radioen at eg spissa øyra og lytta. Ho heldt eit forfriskande oppgjer med den skamma som så ofte følgjer religionen, og greidde innsiktsfullt ut om korleis trening av kroppen kan gje fred i sjela. Ikkje minst snakka ho om hender: Om den romerske prefekten Pontius Pilatus som vaska dei velpleidde hendene sine etter at han hadde dømt Jesus til døden, og dei sårmerkte, men opne hendene til Jesus.

Det blei følgt opp med ein song av Bjørn Eidsvåg om kor lei seg han var fordi han var like feig som læresveinane, dei som ikkje greip inn då Jesus blei arrestert i Getsemanehagen og ført bort til pisking og korsfesting. Og her var det at det lugga aldri så lite. For kva anna kunne Jesus venta, han som om og om igjen hadde fortalt dei at alle tankane og reaksjonane deira var heilt feil? Den som forvirrar medarbeidarane sine, kan ikkje rekna med spontan handlekraft i kritiske situasjonar.

Problemet med menneskeleggjeringa av Jesus er at forteljinga vrir seg om på vranga. Så lenge han er eit guddomleg vesen med eit overjordisk oppdrag, er alt han gjer, mystisk og mirakuløst. Me andre må berre bøya oss og ta det som det er. Men skal han målast med menneskelege mål, framstår han som så sjølvsentrert og desorientert at før eller seinare måtte det gå gale. Som gud er han heva over fysiske realitetar. Som ein av oss er han nøydd til å tenkja seg om før han opnar munnen, og ikkje i utrengsmål trakka styresmaktene på tærne.

Å skifta hannprestane ut med hoprestar gjer kristendomen både meir forståeleg og meir human, og eg høyrde radioprogrammet andektig til ende. Etterpå gjekk eg ut i hagen for å luka ugras og binda opp rosene.

Eg trur på det jordiske paradis og har grøne fingrar og mold under neglene. I valet mellom dei glatte hendene til Pilatus og dei sårmerkte hendene til Jesus seier eg nei takk, ingen av delane.

s.skjold@online.no

Ikkje søtt, ikkje surt, ikkje bittert – men salt. Solveig Aareskjold skriv om det ho sjølv vil i Klassekampen kvar laurdag.

«Så lenge han er guddomleg, er alt han gjer, mystisk og mirakuløst»

Artikkelen er oppdatert: 15. august 2017 kl. 15.46

Klassekampen benytter informasjons­kapsler (cookies) så vi kan gi deg bedre service, og for å holde styr på om du er logget inn på våre tjenester. Du kan lese mer om vår bruk av informasjons­kapsler her.

Lukk