Klassekampen.no
Tirsdag 27. juni 2017
Rosavask: Nazismen var ein vitalistisk, men homofobisk ideologi, skriv Stephen Walton. Illustrasjon: New Form / Flickr
Homonasjonalistane søkjer å bruke skeiv seksualitet som rambukk mot muslimane. Det byggjer på rein og skjær historieforfalsking.
Våre falske homovener

Her om dagen kom eg over noko klokt som ein av informantane mine i Mexico skal ha sagt til ein journalist. Identitet handlar ikkje berre om korleis ein oppfattar ein sjølv, men om kven ein identifiserer seg med. Sa transgenusteoretikaren, språkaktivisten, og pioneren i filosofiundervisning for barn Elí Bartolo, som døydde i 2015. Han sette fingeren på noko vesentleg. Vi kan ikkje velje familien vår, og knapt nok kollegaene våre, men vi kan faktisk velje kven vi heng med. Det er derfor det fenomenet som tyskarane kallar Beifall von der falschen Seite (samtykke frå feil side, red.anm.) er så pinsamt. Vi kjenner oss overrumpla, og overstyrte. Nokon vil henge med oss som vi ikkje vil henge med. Slik kan vi ikkje ha det. Ein treng ikkje å vere vener med alle, men i eit demokratisk og kommuniserande samfunn skuldar vi dei vi ikkje kan vere vener med, å forklare korfor.

Seksuelle preferansar kan vere meir eller mindre sterke, og dei personane som har dei, kan plasserast kor som helst på den politiske skalaen. Det å vere homo, eller hetero, eller skeiv, eller aseksuell, eller korleis ein no vil definere seg, er ikkje i seg sjølv noko politisk standpunkt. Det er derimot rimeleg å tru at seksuelle preferansar vil kunne danne grunnlag for visse typar haldningar ut frå korleis det samfunnet ein lever i, forvaltar dei.

Fakta:

Homonasjonalisme:

• Klassekampen skreiv laurdag om «homonasjonalisme», eit omgrep som viser til høgreradikale grupper som brukar kampen for rettane til skeive personar som argument mot innvandrarar og islam.

• I denne teksten går Stephen J. Walton homonasjonalistanes argumentasjon etter i saumane.

• Korkje ideen om at homofile har vore verna i den kristenjødiske vestlege kulturen, eller at islam har avvist homofili tvert, har hald i historia, syner Walton.

FAKSIMILE: KK 24. JUNI S. 18-19

Med andre ord kan det tenkjast at opplevinga av å leve i ein minoritetssituasjon, til dømes som homo i eit heteronormativt samfunn, vil kunne føre til ei eller anna slags innlevingsevne i situasjonen til andre minoritetar, og kanskje i beste fall til ei generelt styrkt empatisk evne. Det kan også tenkjast at dersom ein veks opp i eit samfunn der ein har alle formelle rettar, så har empatien med andre minoritetar lettare for å falle bort.

Vi veit også empirisk at skeive personar – med «skeiv» meiner eg alle ikkje-heteroseksuelle – har landa på alle mogelege standpunkt politisk, også fascistiske og rasistiske standpunkt. Og fordi skeive har alle mogelege synspunkt, og ingen, har den organiserte homorørsla frå starten og nær sagt overalt vore ideologisk delt, og ofte i strid med seg sjølv.

Den første organiserte homorørsla, i Tyskland, delte seg svært raskt i to klart antagonistiske fløyer. Den første homoseksuelle kamporganisasjonen, Das wissenschaftlich-humanitäre Komitee, vart skipa i Berlin i 1897 av den jødiske sosialisten Magnus Hirschfeld. Komiteen heldt seg med eit tidsskrift, Jahrbuch für sexuelle Zwischenstufen unter besonderer Berücksichtigung der Homosexualität, som kom ut jamt i tida 1899–1923, sporadisk til 1933. Ei av dei viktigaste skriftene til pioneren Hirschfeld var den vesle boka «Berlins Dritte Geschlecht» frå 1904. Dessutan interesserte Hirschfeld seg sterkt for transvestismen, som han gav ut ei bok om i 1910. Av alt dette kan ein skimte kor Hirschfelds genuspolitiske linje låg. Saman med mange andre både før og etter såg han på homoseksualiteten som ei form for genusinversjon. Homoane var kvinner i ein mannskropp, lesbene var menn fanga i ein kvinnekropp.

Maskulinistane tok til motmæle. Leiaren deira heitte Adolf Brand, og han hadde gitt ut sitt eige tidsskrift sidan 1896, Der Eigene. Allereie i 1898 slo han inn på ei homoseksuell virilitetslinje, og i 1903 gjekk han og tilhengjarane hans ut, og danna sitt eige lag, Die Gemeinschaft der Eigenen som med stor glød dyrka den atletiske mannskroppen.

Brand sjølv la ned tidsskriftet sitt og fekk inndrege boksamlinga si etter den nazistiske maktovertakinga. Nazismen var ein vitalistisk men homofobisk ideologi. Men for somme homoseksuelle fanst det ein veg frå den nasjonale, ariske, jødehatande og vitalistiske atletisismen inn i nazismen. Etter maktovertakinga fanst det derimot ingen veg ut igjen. Den mest prominente homoseksuelle nazisten, SA-leiaren Ernst Röhm, vart avretta i 1934 på ordrar frå Hitler etter at føraren hadde høyrt rykte om Röhms kupplanar. Den homoseksuelle krinsen rundt Röhm vart oppløyst, og i 1935 begynte den systematiske forfølginga av homoseksuelle i Tyskland.

Det gjekk altså fint an å vere homo og jødisk sosialist, og det gjekk an å vere homo og nazist. Men som tyskarane også seier, Wer mit dem Teufel essen will, muss einen langen Löffel haben. Dersom du vil ete med faen, skaff deg ei lang skei. Ei rørsle som var grunnlagt på mordariske intensjonar, mot jødane, kunne nok tolerere folk som Röhm så lenge dei var nyttige: Röhms seksualitet var alt anna enn hemmeleg, Hitler var også informert. Men politiske ideologiar som baserer seg på å vilje kvitte seg med heile kategoriar med folk, kan fort finne på å kvitte seg med kven som helst. Ikkje minst homoar.

Nazistane framstod som mellom anna forsvararane av den vestlege kulturarven mot både den primitive, orientalske religionen jødedomen, som dei meinte ikkje høyrde heime i Europa, og mot bolsjevismen. Den post­liberale homonasjonalismen skyv skeive framfor seg i krosstoget mot den primitive, orientalske religionen islam, og mot dei sosialistisk infiserte kulturelitane med deira politisk korrekte godheitsideologi. Også no blir retorikken om den vestlege kulturarven mobilisert, ei mobilisering der både jødane, kvinnene, homoane, og ikkje minst dei kristne er blitt tekne til gissel.

Ifølgje denne versjonen av den kristenjødiske vestlege kulturarven, har homoseksuelle ein varm og trygg heim som til kvar tid er truga av islamske mørkemenn som vil steine oss, og kva verre er. Den einaste måten å hindre dei i dette på, er hard sosial kontroll og null tilførsle av forsterkningar.

I denne mølja av nonsens er det vanskeleg å vete kor ein skal begynne. Ein plass kunne vere den sørspanske landsdelen Andalusia, som i sjuhundre år var den muslimske og arabiske landsdelen Al-Andalus. Al-Andalus stod i særklasse i den arabiske verda når det galdt produksjon av homoerotisk lyrikk. Det fanst eit vell av den. I hundreår heldt lyrikarane i al-Andalus fram med å skrive tekstar som handla om kjærleik for og lyst på menn. Ibn Quzman (ca. 1080–1160), ein bohem som kan minne om François Villon, skreiv lovprisingar av «vin, ekteskapsbrot, og sodomi», og skreiv eksplisitt om erobringane sine. Han enda opp som imam. Filosofen Ibn Bajja skreiv vers til minne om ein svart slave som han var forelska i. Den viktigaste lyrikaren på 1200-talet, Ibn Sa’id, skreiv homoerotiske vers, og heilt opp mot slutten av det muslimske styret i Granada skreiv emiren der, Jusuf den 3. (1408–1417), erotiske vers til ein ung mann som han med den tradisjonelle metaforen refererer til som ein «dåkalv».

Jusuf var elles langt frå den første monarken som var kjend som beundrar av unge menn. Kalif ’Abd al-Rahman den 3. som styrte i Córdoba da byen var på middagshøgda frå 912 til 961, fekk avretta eit ungt gissel, ein kristen, da guten avviste han, og sonen hans, al-Hakam den 2. var så eintydig homoseksuelt orientert at kona hans måtte kle seg ut som gut og bruke eit gutenamn for i det heile å setje han i stand til å produsere ein arving. Emiren i Sevilla, al-Mu’tamid hadde eit langvarig og turbulent forhold til ein poet, som etter at dei hadde begynt å krangle med kvarandre, foreviga dei ungdomelege omfamningane deira i vers. Og slik kunne ein halde fram.

Poenget er dette: Under heile gjenerobringa av Spania, og kristninga av dei tidlegare muslimske områda, var det stadig eit ankemål at muhammedanarane var sodomittar. Det å reinse Spania for den sodomittiske synda, var eit sentralt legitimeringsgrunnlag ikkje berre for gjenerobringa av Spania, men også for hærtakinga av Amerika. Det same året som spanjolane føyste muslimane og jødane ut av Spania, landa dei på eit kontinent der det formeleg krydde av sodomittar.

Spanjolane fekk raskt bukt med plaga, men før dei kom så langt vart ho godt skildra av den framståande prelaten Pedro Mártir de Anglería i tekstar som vart spreidde gjennom heile Europa, og som vart siterte som kjelde for tilhøva i Amerika så seint som på 1700-talet. Pedro sparte ikkje på krutet og la ut om urfolk som var «infiserte med den motbydelegaste og mest unaturlege vellysta» der sjølvaste broren til den lokale kongen «og mange andre unge menn gjekk rundt i kvinneklede, glatte og dekte ut som kvinnfolk som han ifølgje dei som budde rundt han misbrukte med avskyelege Venus».

Det er ikkje plass her til å ramse opp den kristen-jødisk-vestlege homofobiens historie dei siste femhundre åra, og det finst godt med kjelder for dei som har overskot til slikt. Ærendet mitt her er enkelt. Ver på vakt mot dei som påkallar seg evige verdiar. Dei har oftast vore evige sidan torsdag i førre veke. For å seie det tabloid: I fleire hundreår var problemet med muslimane at dei var for homo. No når vi i Vesten endeleg har klart å godkjenne homoseksualiteten som legitim, er muslimane brått for lite homo. Kanskje problemet heile tida var at dei var muslimar? Og dessutan har «våre vestlege verdiar» ein lei tendens til å vere eit synonym for «det eg tilfeldigvis meiner for augneblinken», ikkje minst når dei blir brukte i politisk polemikk. Det er sjølvsagt kjekt at Carl I. Hagen har endra syn i homospørsmålet, men det viser at gårsdagens evige verdiar kan vere stikk motsette dagens. Det som gjer det genus- og seksualitetspolitiske feltet så interessant, er at utviklinga har gått så fort det siste halve hundreåret. Både lovgiving og haldningar er blitt presist reverserte. Høyr til dømes korleis den britiske innanriksministeren Roy Jenkins, ein liberal sosialdemokrat, tala i Underhuset da han ønskte den delvise avkriminaliseringa av seksuelle forhold mellom menn velkomen den 3. juli 1967. «Det ville vere feil», sa han, «å tru at vi i kveld gir eit tillitsvotum eller ein gratulasjon til homoseksualiteten. Dei som lid av denne funksjonshemminga, ber ei tung bør av einsemd, skuld, og skam. Kjernespørsmålet […] er om vi skal leggje den fulle krafta av kriminallova til desse ulempene.» Og dette var ein mann som sjølv hadde hatt eit seksuelt forhold til ein mannleg ministerkollega. Ingen sosialt liberal politikar ville tale slik i dag i vår del av verda, men dei har altså gjort det i mi levetid.

Homonasjonalistanes misbruk av seksualiteten vår som identitær rambukk mot muslimane byggjer altså på narsissistisk sjølvidealisering og historieforfalsking. Det er heilt enkelt fake news. Vegen framover går ikkje over forsøk på å demonisere folkegrupper og trussamfunn fordi ein av ulike grunnar vil gjere det enda vanskelegare å innvandre hit. Det finst folk i majoritetssamfunnet som ikkje liker homoseksuelle, og for min del kan dei gjerne få lov til det. Det kan folk i minoritetane sjølvsagt også gjere. Ingen av oss treng å bli likt av alle. Men alle har krav på å uttrykkje seg, og å leve sitt eige liv i samsvar med gjeldande lov. Vi skal støtte skeive muslimar, og invitere homofobe motstandarar med på møte og festar, same om dei kjem frå ein moské eller frå Nordisk motstandsrørsle. Og når Carl I. Hagen er i stand til å ombestemme seg, trur eg faktisk at det går an å flytte på negative haldningar i utsette minoritetsgrupper.

stephen.j.walton@usn.no

Artikkelen er oppdatert: 18. juli 2017 kl. 12.31

Klassekampen benytter informasjons­kapsler (cookies) så vi kan gi deg bedre service, og for å holde styr på om du er logget inn på våre tjenester. Du kan lese mer om vår bruk av informasjons­kapsler her.

Lukk