Klassekampen.no
Lørdag 24. juni 2017
Pjusk: Blåmeisungen var ikkje klar for livet utanfor.
Han hadde kanskje like gjerne rusla inn i gapet på ein rev.
Delt omsorg

Fuglekassen var blitt stille, alle dei andre ungane var flogne. Ut or den runde opninga kikka det eit ørlite fjes med eit nebb som opna seg og peip. Kom igjen, sa eg som stod nedanfor og såg på, dette greier du fint!

Det stakk ut ei flortynn fjørvifte av ein veng, ikkje mykje større enn på ein admiralsommarfugl. Der kom ein til. Og ein altfor liten blåmeisunge vippa ut og deisa ned i graset.

Han flaksa opp på steingjerdet og datt ned i krattet på baksida. Eg følgde etter, uviss på kva eg skulle gjera. Ein fugleekspert som eg kjenner, prøvde å berga ein kråkeunge, og etterpå hadde han heile kråkeflokken på nakken i årevis.

På den andre sida kom ikkje denne vesle dunpjusken til å sitja her lenge før det kom ei kråke og åt han. Eg retta fram høgre hand for å ta han så varleg eg kunne, og heldt den venstre klar til lokk. Då skjedde det aldeles utenkjelege at han spaserte rett opp i handa mi på sine eigne spindelvevstynne bein.

Det må ha vore varmen som drog han. Han hadde kanskje rusla like tilforlateleg inn i gapet på ein rev. Han var ikkje klar for livet utanfor fuglekassen, verken kroppsleg eller mentalt. Vengene var ikkje sterke nok, og nervetrådane i hjerne og ryggmerg var enno ikkje kopla for frykt og flukt.

Likevel var han fullkoment vakker. Det dunete brystet var gult, dei flortynne vengefjørene var silkeaktige. Iblant vrei han hovudet bak fram og klødde seg mellom ryggduna med nebbet, og eg undrast på om det var fordi han hadde utøy som eg er allergisk mot. Rett som det var, peip han intenst, og dei vaksne blåmeisane, som eg trudde var forsvunne, kom til syne mellom barlind og morelltre. I same stund som ungen hoppa ned mellom jordbærplantene, blenkte det til som av stål og sølv. På under eit sekund hadde mor eller far putta eit insekt inn i gapet hans.

Det tok litt av ansvaret frå meg. I staden for å vera fostermor på heiltid hadde eg fått delt omsorg. Eg lét den vesle flaksa omkring for seg sjølv ei stund og sette ein stige opp mot stamma på treet med fuglekassen. Så sette eg meg på huk og retta fram handa igjen. Og det søte kreket steig om bord like trygg som sist.

Planen var å tilbakeføra han til barndomsheimen, så kunne foreldra ta det derfrå. Varsamt så eg ikkje klemte han, prøvde eg å få han inn gjennom holet. Men han pressa seg bakover mot handa mi. Dersom han hadde noko minne om det tidlegare livet sitt, var jo det holet skinande lyst. No var det kolsvart, og det var ingen store søsken der inne som peip og knuffa og kravla over einannan.

Ein fugl i handa er betre enn ingen fugl i det heile. Når foreldra dukka opp, stupte han ut i luftromet, og eg håpte at alle dei flugene som dei stappa i han, skulle gje han meir styrke, slik at han kunne flyga frå busk til busk. Likevel enda det med havari kvar gong. Etterpå rusla han opp i handa igjen. Dei veike klørne var gode mot huda. Det var inga von om at han skulle greia seg gjennom natta. Men enno var det mange timar til kvelden.

s.skjold@online.no

Ikkje søtt, ikkje surt, ikkje bittert – men salt. Solveig Aareskjold skriv om det ho sjølv vil i Klassekampen kvar laurdag.

«Ein fugl i handa er betre enn ingen fugl i det heile»

Artikkelen er oppdatert: 17. juli 2017 kl. 14.45

Klassekampen benytter informasjons­kapsler (cookies) så vi kan gi deg bedre service, og for å holde styr på om du er logget inn på våre tjenester. Du kan lese mer om vår bruk av informasjons­kapsler her.

Lukk