Lørdag 25. februar 2017
Historie: Ein mann forsøkjer å tilby hjelp, i ruinane av tvillingtårna 11. september 2001. Foto: Doug Kanter/AFP/Scanpix
Tankevekkjande
Terrorhistorie: Nikolai Sitter treff blink i si analyse av samtidas «terrorfelle».

Anmeldelse

I Eurobarometer-undersøkingane, som vert utført på tvers av EU sine medlemsland, vert det blant anna spurt om kva utfordringar ein ser, både på europeisk nivå og i sitt eige land.

Den siste undersøkinga, som vart utført i november i fjor, synte at EU-borgarane oftast listar opp «innvandring» og «terror» når dei skal peika på utfordringar på europeisk nivå. Dei som søkjer etter forklaringar på at populistiske, høgreradikale parti gjer det skarpt i fleire land har ein stad å leita. Tala ser rett nok annleis ut når ein spør om utfordringar på nasjonalt nivå. Då er det arbeidsløyse folk er mest uroa over, også i dagens Europa.

Likevel er terror og terrorfrykt utvilsamt delar av vår tid. Då er det kanskje på tide at ein får ei samla, norskspråkleg framstilling som BI-professor og terrorforskar Nikolai Sitter si bok «Terrorismens historie». På omslaget heiter det at boka er «et bredt anlagt forsøk på å forstå terrorismens vesen – hvorfor den oppstår, hvem terroristene er og hvordan denne trusselen kan møtes». Det er eit mildt sagt ambisiøst bokprosjekt.

Etter ei god innleiing, med ein nyttig diskusjon rundt korleis ein definerer terrorisme, vert ein kasta inn i eit maraton gjennom terrorhistoria, gjennom anarkistiske terroristar, gjennom nasjonalistiske terrorgrupper som IRA, LEHI og EOKA, forbi venstreekstremistane i tyske RAF og italienske Brigate Rosse, innom høgreekstremistar frå vidgjetne Timothy McVeigh til meir ukjende Franz Fuchs, og sjølvsagt med ein solid introduksjon til islamistisk terrorisme.

Fakta

Sakprosa

Nikolai Sitter

Terrorismens historie

Attentat og terrorbekjempelse fra Bakunin til IS

Dreyers forlag 2017, 390 sider


Det heile er til å bli andpusten av. Dette er ei bok ein helst bør ha god tid til å både lesa og fordøya.

Researcharbeidet som ligg bak er imponerande, noko eit omfattande noteapparat og ei solid litteraturliste også vitnar om. Men i blant glipper det. I samband med høgreekstrem politisk vald i USA nemner Sitter til dømes Christian Identity-rørsla, noko som er langt frå unaturleg. Men han omtaler også denne rørsla som «kristenfundamentalistisk». Det er eit omgrep som i det minste fortener å vera problematisert. Grunnleggjande i denne rørsla sin heller alternative teologi er ei førestilling om at det er europearane som er Guds utvalde folk, medan jødane stammar frå Kain. I botnen ligg djuptgåande rasisme, snarare enn ei fundamentalistisk tolking av kristendomen.

I innleiinga nyttar også Sitter nemninga «einsam ulv» om Timothy McVeigh, sjølv om det – slik Sitter seinare sjølv påpeiker – knappast er riktig. At ein i løpet av eit par hundre sider vert presentert for så mange ulike historiske fenomen har også eit anna, nær uunngåeleg, resultat: i blant vert tempoet for heseblesande og overgangane frå det eine til det andre for brå. Dessutan kunne ein i blant ynskja seg at Sitter endå oftare tok i bruk forteljargrep, som når han startar gjennomgangen av anarkismens historie ein kald vinterdag i St. Petersburg.


Dei fyrste tre fjerdedelane av boka er likevel ein særs lærerik, interessant og faktaspekka gjennomgang av terrorismens historie.

Men det er den fjerde hovuddelen av boka det skin av. Her går Sitter fyrst til åtak på tre myter om terroristar som vonde, gale og undertrykte, forklaringar han peiker på at kan vera både overdrivne forenklingar og direkte villeiande. I staden for desse argumenterer han for å sjå på terrorisme som ein strategi. Det utelukker ikkje «politiske og sosiale tilstander [som] grobunn for terrorisme», men legg vekt på overgangen frå fredeleg motstand til bruk av politisk vald som ein prosess. Deretter drøftar Sitter ulike typar mål og strategiar i grupper som tyr til terror som verkemiddel. Så stiller han spørsmål: Kva oppnår terroristar?

Svaret er at dei sjeldan vinn fram. Kanskje klarer dei å påverka den politiske agendaen, men dei færraste når sine overordna politiske mål. Det finst unnatak, men dei er knytt til nasjonale motstandskampar med breiare folkeleg støtte, der Sitter meiner at «andre politiske faktorer spilte en større og viktigere rolle enn væpnet kamp».

Både det historiske stoffet og oppsummeringa av kva terroristar faktisk har oppnådd gjev Sitter eit godt grunnlag for å svara på boka sitt avsluttande spørsmål: korleis kan ein bekjempa terror? Han åtvarer mot å gå i det han kallar terrorfella. Den mest nærliggande strategien, ein strategi det også kan vera lettast å få gjennomslag for i ei befolkning råka av terrorisme, er militær nedkjemping av terrorismen. I det lange løp har det synt seg å vera den strategien som fungerer dårlegast. «Demokratiske ledere står overfor et grunnleggende dilemma i kampen mot terrorisme», skriv Sitter.


På den eine sida tilseier 150 år med erfaringar at terrorisme ikkje bør sjåast på som eit eksistensielt trugsmål; at raske, dramatiske tiltak kan verka stikk i strid med formålet og at det ofte er verdt å prioritera politi, etterretning og informasjonsarbeid, sjølv om dei kan ha «langsommere og mindre synlig effekt». På den andre sida vil ein demokratisk vald politikar fort verta kritisert for manglande handlekraft. Det er eit dilemma verdt å dvela over i dagens Europa.

bokmagasinet@klassekampen.no

Øyvind Strømmen er utdanna religionsvitar og redaktør for nettstaden hate-speech.org.


Artikkelen er oppdatert: 25. februar 2017 kl. 08.37
Lørdag 22. april 2017
Integrering: Å følge 1990-tallets innvandringsdebatter er som å se en ulykke i slow motion, skriver Mattias Tesfaye.
Lørdag 8. april 2017
Mor og datter: Kirsten Thorups klartenkte, men litt uformelige roman har potensial til å bli en feministisk klassiker.
Lørdag 1. april 2017
Voldtekt: Thordis Elva har skrevet bok med mannen som voldtok henne. Resultatet er en fortelling med uvurderlige perspektiver.
Lørdag 25. mars 2017
«Where are we now» spurte David Bowie, med myk baryton, i en av sine siste sanger, full av allusjoner til død og etterliv, utgitt to dager før han døde.I Laura Lindstedts roman, «Oneiron», nylig oversatt fra finsk og nominert til Nordisk råds...
Lørdag 25. mars 2017
Jeg har lest noen noveller av israelske Etgar Keret før, men min sterkeste assosiasjon til ham er minnet om en morsom og sympatisk forfatter som snakket på Litteraturhuset i Oslo for ni år siden. Siden boka stadig kommer tilbake til hvor mange slike...
Lørdag 25. mars 2017
Eg hugsar ikkje kvar, men ein stad har Christian Kracht uttalt at han prøver å leggje inn minst éi historisk unøyaktig opplysing på kvar side i romanane sine. Den mistenksame stemninga som oppstår i historisk medvitne lesarar som følgje av det, gjer...
Lørdag 25. mars 2017
For to år siden skrev jeg en tekst i Expressen om den «flinke piken», som jeg syntes ble så dårlig behandlet i den svenske offentligheten. Ordentlige jenter og kvinner (den flinke piken er et fenomen som finnes i alle aldre) ble i både bøker og...
Lørdag 25. mars 2017
Therese Tungens første skjønnlitterære bok består av seks solide noveller, bredt anlagte, i et spenn mellom liv og død, men nærmest død.Mange vet at hun både kan tenke og skrive om litteratur. Nå tar hun et modig steg inn i det skjønnlitterære...
Lørdag 25. mars 2017
Det var i 2011, i den vesle byen Elko, Nevada – en type by der alle hoteller har casino i førsteetasjen og rancherne jobber for å holde hodet over vannet. På Gold Country Inn and Casino satt en unggutt i enden av baren, i mutt forventning om å falle i...
Lørdag 25. mars 2017
Oss og dem: Johannes Anyuru ser islamofobien og terrorfrykten fra innvandrernes ståsted.

Klassekampen benytter informasjons­kapsler (cookies) så vi kan gi deg bedre service, og for å holde styr på om du er logget inn på våre tjenester. Du kan lese mer om vår bruk av informasjons­kapsler her.

Lukk